# یه حرف دلی در مورد خودمون بچه ها سلام. امروز میخوام یه کم از روزمرگی های همیشگی فاصله بگیرم و یه حرف دلی باهاتون بزنم. چیزی که خیلی وقته تو ذهنمه و دوست داشتم اینجا به عنوان یه عقیده شخصی بازش کنم و بیشتر راجبش حرف بزنیم. راستش بعضی وقتا که به ارتباطاتمون تو جامعه نگاه میکنم، یه کم دلم میگیره. ما خیلی وقتا یادمون میره که قبل از هر چیزی، هممون فقط انسانیم. ناخوداگاه همدیگه رو قضاوت میکنیم. یکی رو به خاطر ظاهرش، یکی رو به خاطر جنسیتش، یا حتی به خاطر اینکه چقدر پول تو جیبشه، ماشینش چیه یا کجای شهر زندگی میکنه. ### ما مثل کتابای یه کتابخونه بزرگیم بذارید یه مثال بزنم. ادم ها مثل کتاب های یه کتابخونه خیلی بزرگ میمونن. یه سری کتابا جلدای چرمی و طلاکوب دارن، یه سری هم جلدشون معمولیه یا حتی بعد از چند سال پاره و کهنه شده. اگه فقط از روی جلد قضاوت کنیم، ممکنه یه کتاب با جلد کهنه رو اصلا باز نکنیم، در حالی که شاید بهترین داستان دنیا تو همون کتاب نوشته شده باشه و بتونه زندگیمون رو عوض کنه. از اون طرف ممکنه یه کتاب با جلد زرق و برق دار رو برداریم ولی وقتی بازش میکنیم ببینیم توش هیچی نیست و پر از صفحات خالیه. جنسیت، چهره، قد و وزن، یا پولی که تو حساب بانکی ماست، دقیقا همون جلد کتابه. اینا هیچکدوم محتوای واقعی یه ادم رو مشخص نمیکنه. زیبایی، زشتی، نژاد... اینا همش یه سری ویژگی های ظاهری و تصادفیه. وقتی هیچکدوممون تو انتخاب چهره یا خانواده ای که توش به دنیا اومدیم نقشی نداشتیم، پس چرا باید معیار احترام گذاشتن یا ارزش گذاری ما روی ادم ها باشه؟ ### عیار واقعی ما تو برخوردهاست یه رفرنس قشنگ دیگه تو زندگی روزمره خودمون اینه که ببینیم رفتارمون با ادم های مختلف چقدر فرق داره. خیلیامون ادعای برابری داریم، اما تو عمل چی؟ مثلا وقتی با مدیرعامل یه شرکت خفن حرف میزنیم همونقدر احترام میذاریم که با نگهبان مهربون ساختمونمون یا کارگر شهرداری که داره تو سرما خیابون رو تمیز میکنه؟ اگه تن صدامون و میزان احتراممون فرق داره، یعنی هنوز داریم ادم ها رو بر اساس جایگاه و برچسب هاشون وزن میکنیم، نه بر اساس انسان بودنشون. به نظر من، قشنگ ترین حالت ممکن اینه که با هر کسی که روبرو میشیم، فارغ از هر برچسبی که جامعه روش زده، اول از همه به چشم یه "هم نوع" بهش نگاه کنیم. همونطوری که دوست داریم بقیه با خودمون رفتار کنن و ما رو به خاطر خودمون دوست داشته باشن، نه حساب بانکی و تیپمون. ارزش واقعی ما به افکارمونه، به وسعت قلبمونه، به اینکه چقدر با هم مهربونیم و چقدر درک متقابل داریم. بیاید سعی کنیم این خط کشی های الکی رو تو ذهنمون پاک کنیم. دنیا به اندازه کافی خودش سخت و بی رحم هست، عمرمون هم خیلی کوتاه تر از این حرفاست که بخوایم با این چیزا هدرش بدیم. حداقل ما با هم رفیق تر باشیم، جلد همو قضاوت نکنیم و همدیگه رو همونجوری که هستیم بپذیریم. ### احترام به خاطر خود ادم ها به نظر من، قشنگ ترین حالت ممکن اینه که با هر کسی که روبرو میشیم، فارغ از هر برچسبی که جامعه روش زده، فقط به چشم یه "انسان" بهش نگاه کنیم. همونطوری که دوست داریم بقیه با خودمون رفتار کنن. مهم نیست شخص مقابل چه جنسیتی داره، چه وضع مالی داره، چه ظاهری داره و جامعه چه برچسبی (به ناحق) بهش زده باشه. مهمترین چیز این هست که ما همه رو قبل از هرچیزی "انسان" ببینیم و معیار برتری ما ویژگی هایی نباشه که خود افراد توی اون نقشی نداشتن، بلکه معیار برتری ما اخلاقیات و اشخاص باشه ممکن هست کسایی که از نظر ما و جامعه ما به خاطر بعضی معیار های غلط آدم بدی به نظر بیان، درون زیبایی داشته باشن ###### - مرسی که خوندید، نیما باستانی